Eerlijk is eerlijk: toen ik in februari aangaf dat het me niet zoveel uitmaakte waar ik mijn eerste Pabo-stage zou lopen, dacht ik er direct achteraan: als het maar niet bij de kleuters is. Ik vind kleuters over het algemeen hilarisch in de omgang, maar op het gebied van boeken en taal, mijn wankele houvast in deze nieuwe wereld, valt er natuurlijk weinig eer aan ze te behalen. Dacht ik.

Mijn oprechte excuses aan alle kleuters die ik met dat vooroordeel tekort heb gedaan. En in het bijzonder aan de 28 slimmeriken die me het afgelopen halfjaar nóg meer lol in (voor)lezen en schrijven hebben gegeven. Na vier maanden stage in groep twee weet ik zeker dat kleuters het dankbaarste publiek ooit zijn. Kom met een goed verhaal en je voelt je een rockster: ze hangen aan je lippen.

Elke week duik ik daarom de mediatheek van de Marnix, de boekenkast van mijn stageschool of mijn eigen bescheiden collectie kinderboeken in, op zoek naar de prachtigste prenten en rijke taal-verhalen. De afgelopen maanden lazen we het heerlijke Lars de dwarse dromedaris (waarna we klassikaal gingen drammen en dralen), pakten we Alfabet van Charlotte Dematons uit de kast om de letter ‘v’ mee te oefenen (kleuter: “ik zie een vuurdraakmens”). We lazen over de zee (en deden een quiz over fantasie- (of nie?)- oceaandieren. En een keer rijmde ik zelf lekker (op meerdere manieren) de lente bij elkaar, om een les mee in te leiden.

Ook ging ik een stapje verder en hield ik een “schrijfles” met kleuters uit groep 2 (op basis van de SLO-handreiking schrijven in de onderbouw). Ik was eigenlijk niet eens verbaasd over de picknickende kikkers en de feestvierende apen die ze als taaltekening op papier kregen.

Nog even, dan zitten mijn stagedagen bij de kleuters erop. Ik probeer er nog minstens twee leuke boeken en een rijmspel in te fietsen voor ik ze uitzwaai. Volgende week begin ik als stagiair in groep 7. Ik verwacht daar geen grote ogen en open monden bij elke bladzijde die ik omsla. Maar ik laat me graag verrassen door wat taal kan doen.