“Waarom moest ik dit er nou ook nog bij doen?”

Ik heb het in de weken voorafgaand aan mijn tweede kampeerschrijfweekend héél vaak gedacht. Want een studie en werk en een gezin en een sociaal leven vragen al meer uren dan er in een week gaan en meer denkvermogen dan mijn hersenpan aankan. En dan wilde ik ook nog met acht andere (mij deels onbekende) mensen gaan samensmelten op een camping. Vrij letterlijk, gezien de temperatuur eind juni.

“Nou, daarom dus”, dacht ik toen ik thuis kwam na een heerlijk schrijfweekend. Om wat er ontstaat als je drie dagen samen schrijft (en supt en met de schaduw meedraait), gekke associaties deelt of mooie woorden vindt voor moeilijke dingen.

Het was me alle voorbereidingschaos en inpakstress meer dan waard. Tegen de campingeigenaresse zei ik na afloop, zonder enige twijfel, dat ik alvast het veld reserveer voor volgend voorjaar.

Omdat ik nu weer voel wat ik volgend jaar vast weer vergeten ben: dat dit de beste bubbel is om in te kruipen. Júist als het leven nogal vol zit.

Wil je mee? Stuur een mailtje!