Het gaat dus niet echt lekker met de lees- en schrijfvaardigheid van kinderen in Nederland. Dat koppen de kranten al jaren, maar ik hoor het nu ook wekelijks op de Pabo. Het (even simpele als lastig uitvoerbare) advies dat wij als aanstaande juffen en meesters krijgen is: meer lezen én veel schrijven met kinderen. En dan geen makkelijke boeken of strips, maar ‘rijke teksten’ met lekker veel ‘laagfrequente’ woorden erin.

Elke week kom ik vastberaden en stuiterend van de ambitie uit de colleges Nederlands. De taalvaardigheid van de Nederlandse jeugd helpen opkrikken, dat is verdorie mijn langgemiste missie in het leven!

En dan ga ik de dag erna weer aan de slag als tekstschrijver en zie ik steeds vaker hoe bedrijven en (onderwijs)instellingen genoegen nemen met humorloze, platgeslagen, gortdroge ChatGPT-teksten (die ik nog wel mag checken maar niet echt mag herschrijven), omdat ze zo lekker gratis zijn. Dat raakt me niet alleen omdat mijn betaalde werk wordt wegbezuinigd, maar ook omdat steeds minder mensen de kracht van (mooie, rijke, rake) taal lijken in te zien.

Ik word daar nogal moedeloos van. Waarom maken we ons zo druk om kinderen die niet goed kunnen lezen en schrijven als het ons zelf ook maar matig interesseert wat er eigenlijk in een tekst staat?

Ik probeer het maar te zien als een extra reden om de taalmoraalridder uit te gaan hangen als ik straks mijn Pabo-diploma heb. Lezen en schrijven zullen mijn leerlingen later. Dan trekken we samen ten strijde tegen de kwinkslagloze Brintasmurrie die Chat en zijn vrienden ons, via bezuinigbedrijven, blijven voeren.

En dan leefden we nog lang en gelukkig.

(Beeld: bewijs dat kinderen al jong de kracht en lol van taal snappen (uitdaging is dat ze dat niveau moeten zien te ontstijgen).)