Zakelijk gezien was 2025 een flutjaar, maar als ik er even een cliché in mag gooien: ik voel me rijker dan een jaar geleden.

Ik leerde dit jaar absurd veel. Ik leerde gymles geven aan kleuters (in theorie, in de praktijk valt er nog wat winst te behalen). Ik leerde hoe je breuken uitlegt aan groep 7-leerlingen. Ik leerde 53 fantastische, grappige kinderen kennen, die me zomaar juf noemden. En niet onbelangrijk: mijn eigen kind vond helemaal zijn plek in het (speciaal) voortgezet onderwijs.

AI nam een deel van mijn werk over, maar er kwamen klussen voor terug die veel beter bij me passen: bedrijven klopten aan voor rake, semi-poëtische (Poehee post-achtige) teksten op wenskaarten, campagneposters en zelfs op kantoormuren (met De Zaak P. maakte ik muurkunst op maat en dat willen we vaker gaan doen).

Daarnaast, of nee, bovenal: Ingmar Heytze riep me (of eigenlijk bijgaand gedichtje) dit jaar uit tot winnaar van een online gedichtenwedstrijd van de Querido Academie. Met complimenten voor de melancholie, de vorm én het kloppende enjambement. Heb er zeker een week van geglunderd.

Mijn goede voornemen voor 2026? Me niet meer druk maken over wat AI beter kan, maar vooral doorgaan met wat ik zelf het beste kan. En heel veel bijleren, binnen en buiten de klas. Over kleutergym én enjambementen.

Nu al zin in.